وحدت مردم بافق در اجتماع سوگ امام جعفر صادق(ع) / ۴۵ شب اقتدار وایمان ۲۵ فروردین ۱۴۰۵

به گزارش خبرنگار گروه جامعه خبرگزاری گزارش خبر ، در چهل و پنجمین شب حضور ، خیابان های بافق، همزمان با شهادت امام جعفر صادق(ع) نیز با خروش مردمی همراه بود که نه تنها خسته از حضور در صحنه نیستند بلکه با اقتدار دو چندان فریاد عزت خواهی برای وطن را سر دادند.

امشب نیز اجتماع کنندگان در لبیک به رهبر معظم انقلاب به خیابانها آمدند که این اجتماع در فضایی آمیخته از اندوه شهادت امام صادق(ع)، بر وحدت و پایداری در مسیر انقلاب تاکید شد

در کنار پرچم های عزاداری با مضامین یا حسین شهید پرچم جمهوری اسلامی ایران نیز به نشانه پایداری تا رسیدن به پیروزی در سایه ایمان و توکل بر خدا خودنمایی می کرد.

سوگواری در این شبهای اقتدار تجلی حیات واقعی است که نشانه های استواری وعشق بی پایان به وطن را در معرض نمایش جهانیان قرار می دهد.

این حضور حماسی و ثبت جمعیتی بی‌نظیر نشان داد که پیوند امت با ولایت گسستنی نیست.

گام‌های استوار مردم ، پیامی قاطع به دشمنان داشت؛ اینکه در سایه رهبری حکیمانه حضرت آیت‌الله العظمی سید مجتبی خامنه‌ای (حفظه‌الله)، عزم این ملت برای ایستادگی در برابر استکبار، پولادین‌تر از همیشه است.

آنچه این روزها در شهرهای مختلف ایران در حال رخ دادن است، تنها یک تجمع مقطعی نیست؛ «شب‌های اقتدار» به روایت تصاویر و گزارش‌های میدانی، به یک «فرهنگ مقاومت شبانه» تبدیل شده که ریشه در عمق باورهای ملی و مذهبی ایرانیان دارد. آنچه این حرکت را از منظر تاریخی متمایز می‌کند، تداوم، خودجوشی و تنوع طیف‌های شرکت‌کننده در آن است.

این حضور شبانه خیلی زود از یک واکنش آنی به یک الگوی رفتاری جمعی تبدیل شد و بررسی روند این تجمعات نشان می‌دهد که مردم با عبور از فراز و نشیب‌های مختلف — از جمله موج‌های سنگین بمباران‌های هوایی دشمن، برودت هوا و بارندگی، نه‌تنها تزلزلی به خود راه ندادند، بلکه هر شب بر تنوع نمادهای مشارکت خود افزودند.

نکته حائز اهمیت پیوند ناگسستنی این حضورها با مفهوم «وطن» فراتر از هرگونه مناسبت سیاسی یا جناحی است؛ در حالی که در بسیاری از جوامع، بحران‌های امنیتی و بلایای طبیعی به خلوت شدن معابر عمومی می‌انجامد، در تجربه «شب‌های اقتدار»، شاهد پدیده‌ای معکوس هستیم.

از منظر جامعه‌شناختی، آنچه این شب‌ها را در تاریخ معاصر ایران ماندگار می‌کند، عبور از الگوهای کلاسیک و ورود به مرحله‌ای از «خودآگاهی جمعی» است. مردم در این تجمعات، دیگر صرفاً برای بیان یک موضع سیاسی گرد هم نمی‌آیند، بلکه حضور خود را به مثابه یک کنش معنادار در دفاع از تمامیت ارضی و تمامیت معنوی کشور تعریف کرده‌اند.

این همان نقطه‌ای است که یک رویداد خبری را به «سند تاریخی» تبدیل می‌کند؛ جایی که زنان و مردان با هر سلیقه و در هر نقطه از کشور، گویی یک سخن بیشتر ندارند: «وطن»، و یک رفتار را تکرار می‌کنند: ماندن در صحنه